انسان هایی که خرس می شوند!
انسان هایی که خرس می شوند!
امروزه با وجود پیشرفت هایی که بشر در علوم فضایی به دست آورده است همچنان با یک مشکل اصلی دست و پنجه نرم می کند و آن هم چیزی نیست جز خود انسان! تامین منابع غذایی کافی و حفظ سلامت انسان ها در سفرهای طولانی مدت فضایی یکی از چالش هایی است که هنوز دانشمندان نتوانسته اند بر آن پیروز گردند.
تصور کنید شما قرار است به همراه یک فضاپیما به مریخ سفر کنید. سفر رفت و برگشت به مریخ در حدود 520 روز به طول می انجامد، یعنی شما باید تقریبا یک سال و نیم به دور از زمین زندگی کنید. متاسفانه در طول این مدت شما هیچ دسترسی به کره زمین ندارید پس در زمان حرکت باید برای یک سال و نیم مواد غذایی خود را تامین کنید. آن هم غذاهایی که باید یک سال ماندگاری داشته باشند و در شرایط بی وزنی بیرون از جو زمین، قابل استفاده باشند. به طور حتم این گونه مواد غذایی فرمول های خاصی دارند تا بتوانند در حجم اندک، میزان انرژی لازم برای فضانوردان را فراهم کنند. من که فکرنمی کنم بتوانم این گونه غذاهای بی مزه را تحمل کنم!
اگر بتوانیم بحث تغذیه را به طور کامل برطرف کنیم با مشکل دیگری رو به رو می شویم. در طول سفر 520 روزه به مریخ، شما هر روز یک سری فعالیت مشخص را باید انجام بدهید: دستگاه ها را چک کنید، گزارش بنویسید، با 4 یا 5 همکار دیگرتان صحبت کنید، فضای بیرون از فضاپیما را نظاره کنید و ... . تحمل یک فضای کوچک و یک سری فعالیت خاص برای مدت طولانی عوارض مناسبی برای انسان نخواهد داشت. افسردگی، خستگی مفرط، بیماری های روانی و بی حوصلگی مواردی هستند که در طول سفر، انسان را آزار خواهد داد. مخصوصا اگر بدانید در تمام مدت زیر نظر پایگاه فضایی مستقر در زمین هستید و همیشه یک چشم کارهای شما را زیر نظر دارد! فراموش نکنید در بیرون از کره زمین ما شاهد روز و شب نخواهیم بود پس دیگر یک شبانه روز معنای خاصی ندارد و باید خود را با یک برنامه مصنوعی تطبیق دهیم.
با تمام این مشکلات اما گویا اخیرا دانشمندان توانسته اند راه حلی برای موارد گفته شده در بالا پیدا کنند. آنها فکر می کنند با کمک گرفتن از یکی از عادات زیستی، یعنی به خواب زمستانی فرو رفتن خرسهای سیاه می توانند فضانوردان را برای سفرهای طولانی مدت فضایی آماده کنند. خرسهای سیاه آلاسکایی هفت ماه از سال را در خواب زمستانی به سر می برند که طی این هفت ماه نه چیزی می نوشند و نه غذایی می خورند، این جانداران با کاهش دادن ضربان قلب خود به 14 تپش در دقیقه و کند کردن روند متابولیسم بدنشان به اندازه یک سوم حد طبیعی می توانند در این دوران طولانی مدت سلامت جسمی خود را حفظ کنند.
اکنون محققان امیدوارند بتوانند از این عملکرد زیستی برای کمک به انسانها برای دوام آوردن در سفرهای طولانی مدت فضایی استفاده کنند. در حالی که تا کنون تاثیرات خواب زمستانی بر روی جانداران کوچکی مانند موشها و خارپشتها انجام گرفته است، دامنه مطالعه بر روی جانداران بزرگتر مانند خرسهای سیاه بسیار محدود بوده است.
با این همه محققان دانشگاه آلاسکا این مطالعات را به عهده گرفته و درجه حرارت، ضربان قلب و حرکات ماهیچه ای خرسهای سیاه را طی خواب زمستانی مورد بررسی قرار دادند. نتایج این مطالعه نشان داد طی پنج ماه از خواب زمستانی خرسها، دامنه حرارت بدن آنها از 30 تا 36 درجه در چرخه های دو تا هفت روزه متغییر بوده و زمانی که خواب زمستانی به پایان می رسد متابولیسم بدن آنها تا سه هفته به حالت عادی باز نمی گردد.
به گفته محققان در صورتی که این نتایج بتواند نشان دهد چگونه می توان ضربان قلب و جریان متابولیسم بدن انسان را کند کرد، می توان از این شیوه برای کمک به انسانهای زیادی استفاده کرد، از جمله با کمک این شیوه امکان سفرهای طولانی مدت فضایی برای انسانها به وجود خواهد آمد. شیوه ای که اگر هم مورد تایید قرار گیرد ممکن است با کوچکترین اشتباه، فضانوردان را به خوابی ابدی فرو ببرد.
م.ح.اربابی فر
بخش دانش و زندگی
خبر به نقل از مهر
نظرات ()
برترین تصاویر نجومی 2010
برترین تصاویر نجومی 2010
ناشناخته بودن دنیای بیرون از کره زمین باعث شده است بشر بیش از پیش به کشف و شناخت آن علاقه مند شود. انجام ماموریت های پر هزینه و طولانی مدت در فضای منظومه شمسی به دانشمندان کمک می کند تا دایره معلومات خود را نسبت به گذشته افزایش دهند و پرده از اسرار گیتی بردارند. در خلال این ماموریت ها معمولا تصاویری به دست می آیند که از لحاظ علمی بسیار با ارزش هستند و شاید برای عموم مردم نیز زیبا و شگفت انگیز باشند. آنچه در ادامه خواهید دید برگزیده ای از بهترین تصاویر نجومی و فضایی گرفته شده در طول سال 2010 میلادی است. برای انتخاب تصاویر ملاک های گوناگونی در نظر گرفته شده است و صرفا جنبه زیبایی عکس ها مورد توجه نیست.
اولین تصویر مربوط به ماموریت شاتل فضایی اندیور در تاریخ 9 فوریه 2010 است. این عکس که از ایستگاه بین المللی فضایی گرفته شده است نمایی رویایی از شاتل اندیور را بر فراز جو زمین نشان می دهد.
تصویر دوم سطح سیاره سرخ را از نگاه دوربین HiRISE مدارگرد اکتشافی مریخ نشان می دهد. دانشمندان معتقدند که رگه های سیاه تصویر در اثر ذوب شدن کرین دی اکسید بر روی تپه های شنی نزدیک به قطب شمال مریخ به وجود آمده اند.
نوع جدیدی از ابزار اپتیکی تطبیقی برای رصدهای خورشیدی توسط موسسه فناوری نیوجرسی در یک رصدخانه خورشیدی ارائه شده که نتایج خارق العاده ای را به دست آورده است. عکس زیر که دقیق ترین تصویر به دست آمده از لکه های خورشیدی در نور مریی است نمونه ای از دستاوردهای این پروژه است.
تصویری متفاوت از ماه که ما تا به حال هرگز آن را اینگونه ندیده ایم. تصویری از نمای نزدیک اما با زاویه دید باز که توسط دوربین مدارگرد شناسایی ماه تهیه شده است. سیستم عکس برداری مدارگرد شناسایی ماه از 3 دوربین متفاوت تشکیل شده است. در بعضی مواقع تصاویر گرفته شده توسط یکی از این سه دوربین که با زاویه باز به دست آمده است دچار اشکالاتی می شود. دانشمندان برای حل این مشکل مجبور به چینش و ترکیب عکس های مختلف در کنار یکدیگر می شوند تا بتوانند تصاویری نزدیک به واقعیت به دست بیاورند. تصویر زیر که از منطقه Marius Hills ماه گرفته شده است نمونه ای از این کار است.
این تصویر متعلق به دنباله دار هارتلی 2 است که در زمان انتشارش سر و صدای بسیاری را به پا کرد. این عکس در طی ماموریت اپوکسی در فاصله 700 کیلومتری از دنباله دار هارتلی 2 گرفته شده است. فوران های گاز و گرد و غبار در اطراف هسته کاملا مشهود است.
در تاریخ 17 آوریل 2010 شاتل فضایی دیسکاوری بر فراز منطقه ای روی کره زمین از نگاه ایستگاه بین المللی فضایی به تصویر کشیده شده است.
Tracy Caldwell یکی از ساکنان ایستگاه فضایی بین المللی در حال نگریستن از داخل پنجره ایستگاه به سیاره مادری خویش است. این عکس به جهت آن که نمایی از رویای بشر برای سکنی گزیدن در خارج از کره زمین را تداعی می کند بسیار معروف شده است.
منظره راه شیری در آسمان یکی از مواردیست که منجمان آماتور علاقه خاصی به عکس گرفتن از آن دارد. Tom Lowe این عکس زیبا را که برنده جوایزی نیز شده از کهکشان راه شیری گرفته است.
این تصویر توسط تلسکوپ فضایی هابل از سحابی روح گرفته شده است. راس این سحابی شبیه به یک V وارونه یا قله یک کوه است و کاملا نورانی به نظر می رسد. عکس ارسال شده توسط هابل جزئیات بسیار دقیقی از این سحابی را نشان می دهد اما نمی توان به وسیله آن، راز نور راس سحابی روح را فاش کرد.
فضاپیمای رزتا با پرواز بر فراز سیارک لوته تیا توانست تصویری از نمای نزدیک این سیارک به دست آورد. این سنگ آسمانی که طولش به 120 کیلومتر میرسد، بزرگترین سیارکی است که یک ماهواره به ملاقات آن رفته است. ملاقات رزتا با این سیارک در فاصله 454 میلیون کیلومتری از زمین و بر فراز مدار مریخ اتفاق افتاد. لوتهتیا از لحاظ ظاهری بسیار غیر عادی است و در سطح آن چند دهانه آتشفشانی نیز دیده می شود.
برگرفته از: universetoday.com
تهیه و تنظیم برای تبیان: م.ح.اربابی فر
تگرگهایی اندازه توپ بسکتبال
تگرگهایی اندازه توپ بسکتبال
دانشمندان ناسا با تحلیل دوباره تصاویر ارسالی فضاپیمای دیپایمپکت از هسته و گیسوی دنبالهدار هارتلی2 ، بارش برف و تگرگهایی به اندازه توپ بسکتبال را در اطراف هسته این دنبالهدار آشکار کردند.
دو هفته پیش که فضاپیمای دیپایمپکت / اپوکسی از فاصله 700 کیلومتری هسته دنبالهدار هارتلی2 عبور کرد، تصاویر واضح و خیرهکنندهای از ساختار هسته و فورانهای گاز و گردوغبار از سطح آن تهیه و به زمین ارسال کرد. اما با پردازش دوباره تصویر و نگاهی دقیقتر، مشخص شد محیط اطراف هسته دنبالهدار مملو از ذرات یخ و برف و تگرگی است که بزرگترین آنها به اندازه یک توپ بسکتبال است.
به گزارش ناسا، فضاپیماهای زمینی پیش از این فقط با 4 دنبالهدار هالی، بورلی، وایلد2 و تمپل1 ملاقات کرده بودند و این نخستین بار است که هسته دنبالهدار در محاصره محیطی برفی دیده میشود. دانشمندان حدس میزنند وجود این فضای برفی بهدلیل ساختار متفاوت دنباله دار هارتلی2 با دیگر دنبالهدارهای شناختهشده باشد. تصاویر نشان میدهند هسته دمبلمانند دنبالهدار که 2 کیلومتر بیشتر طول ندارد، با ابری از برف به قطر حداقل چند ده کیلومتر پوشیده شده و ماده تشکیلدهنده این برف هم یخ آب است. البته این بلورهای یخ علیرغم ابعاد بزرگی که دارند، بهراحتی خرد میشوند.
این نخستین بار است که هسته دنبالهدار در محاصره محیطی برفی دیده میشود.
به گفته دانشمندان، تشکیل این بلورهای برف به دلیل فوران دیاکسیدکربن جامد یا همان یخ خشک از درون هسته دنبالهدار است. با تابش آفتاب، هسته دنبالهدار گرم میشود و یخخشک به گاز دیاکسیدکربن تبدیل میشود. از آنجاکه حجم موجود برای گاز بسیار کم است، فشار افزایش مییابد و درنهایت بهشکل فورانهایی از سطح دنبالهدار آزاد میشود. اینها همان فورانهایی هستند که در اولین تصاویر ارسالی از هارتلی2 مشخص شده بود. اما این گازهای فوران یافته هر چه بر سر راه خود ببینند با خود همراه میکنند و درنتیجه بلورهای برف از سطح دنبالهدار به بالا فوران میکنند.
برگرفته از: خبرآنلاین
تنظیم برای تبیان: م.ح.اربابی فر
سیاره ای که در آن زود پیر میشوید!
طول سال در یک سیاره تا چه اندازه می تواند کوتاه باشد. این سئوالی است که پس از رصد سیاره ای با سالی کوتاهتر از یک روز زمین به وجود آمده است.
..:: دو کره ماه در تاریخ 5 شهریور 1389 ::..
|
..:: دو کره ماه در تاریخ 5 شهریور 1389 ::.. |
کره مریخ به بالاترین درجه درخشش در اسمان شب در 5 شهریور خواهد رسید. اون به اندازه کره ماه تمام بزرگ با چشم غیر مسلح به نظر خواهد رسید. این وقتی است که در روز 5 شهریور کره مریخ به فاصله 34.6 مایلی خود به زمین میرسد. حتما در راس ساعت 12:30 بعد از ظهر ( نیمه شب) آسمان را تماشا کنید. به نظر خواهد رسید که آسمان دو ماه دارد !!!
این امر 1200 سال دیگر دوباره اتفاق خواهد افتاد. این لحظه را با دوستان خود شریک شوید زیرا شخص زنده ای دوباره این اتفاق را نخواهد دید. |
عکستان را به فضا بفرستید
عکستان را به فضا بفرستید
با دانشمندان (7)
اگر بگوییم ناسا میخواهد تصویر چهره شما را به فضا بفرستد، فکر میکنید شوخی است؟ اما باید بگوییم کاملا هم جدی است. ناسا تصمیم گرفته است عکس هر کسی را که تصویر چهره خود را در سایت بارگزاری کند، در سفر آینده به ایستگاه فضایی بینالمللی بفرستد.
البته این کار جدیدی نیست. انگار ناسا هر بار میخواهد اثری از انسانها را به فضا بفرستد، مثل فضاپیمای کاسینی که دیسکتی از امضاها را به مدار زحل برد. تلسکوپ کپلر هم مجموعه نامههایی را که مردم به ای.تی نوشته بودند، به مدار زمین برد. اما این اولین باری است که فراخوان عمومی شده است.
اگر فکر می کنید فضایی ها نیز علاوه بر ساکنین زمین باید نظاره گر روی ماه شما باشند! سری به این سایت بزنید و تصویر خود را برای فرستاده شدن به فضا آماده کنید.
البته شاید این نوع کارها یکسری فعالیت تبلیغاتی باشد تا انسان را به زندگی در جایی خارج از کره زمین امیدوار کند. رویایی که خیلی دور از دسترس نیست و بشر هرروز با اکتشافاتی که انجام می دهد به آن نزدیکتر می شود. مثل کشف زیر که به یافتن آب در مریخ مربوط است.
پس از مرگ کاوشگر مریخ نشین فونیکس که در ماه می رسما پایان عملکرد آن اعلام شد ناسا بر روی کاوشگرهای دیگری که به مدار سیاره سرخ ارسال کرده است تمرکز کرد. یکی از این کاوشگرها Mars Reconnaissance Orbiter نام دارد که با دوربین ویژه ای به نام HiRISE به تازگی سه تصویر جدید را به زمین فرستاده است که ناسا در گزارشی با عنوان "آبی مثل مریخ" این تصاویر را در سایت خود قرار داده است.
HiRISE از یک گودال در نیمکره شمالی مریخ عکسبرداری کرده است. همانند بسیاری دیگر از گودالهای این منطقه، دیوارهای این گودال نیز از کانالهای عمیقی ایجاد شده اند که منشاء این کانالها امروزه مورد بحث جامعه علمی است. به طوری که اعتقاد بر این است که کانالها می توانند از جریان آب و یا همچنین از حرکت دی اکسید کربن مایع و یا جریان عناصر دانه ای تشکیل شده باشند.
نکته دیگری که توجه دانشمندان را در این تصاویر به خود جلب کرده این است که در اطراف این گودالها عناصری وجود دارند که نشان می دهند زمین این منطقه غنی از یخ است. این ردپاها پیشنهاد می کنند که آب در تشکیل این کانالها نقش داشته است.
از پیدا شدن آب در مریخ و امیدواری برای مهیا شدن شرایط حیات در آینده بر روی این سیاره صحبت کردیم. حال می خواهیم سری به گذشته بزنیم و از پیدا شدن دندان و انگشت گالیله صحبت کنیم! یک دندان و دو انگشت که پس از مرگ گالیله از بدن او جدا شده بودند هم اکنون در فلورانس به نمایش عموم گذاشته شده اند.
گالیله در سال 1642 در گذشت و 95 سال پس از مرگش و در مراسمی که برای خاکسپاری مجدد او برگزار شد، این اندامها به همراه یک انگشت دیگر و مهره ای از ستون فقرات او از بدنش جدا شدند. به گفته پائولو گالوزی، رییس موزه گالیله در فلورانس، شخصیت هایی که در این مراسم حضور داشتند بر این اعتقاد بودند که جدا کردن و نگاه داشتن بخش هایی از اندام گالیله نشان دهنده آن خواهد بود که سنتی که او به آن تعلق داشته است، زنده و پویا باقی خواهد ماند.
این بقایا به همراه 2 تلسکوپ، یک قطب نما و تعداد دیگری از مایملک گالیله بخش اصلی جذابیت موزه گالیله هستند که پس از 2 سال بازسازی دوباره در فلورانس بازگشایی شده است. در حالیکه مهره و یکی از انگشتان گالیله از 1737 در پادوا و فلورانس نگهداری می شد اما انگشت شست و دندان او در تمام این مدت از مجموعه ای به مجموعه دیگری منتقل می شد تا اینکه در سال 1905 ناپدید شد. در اکتبر سال گذشته آلبرتو بروچی، مجموعه دار فلورانسی این اعضا را بدون آنکه بداند متعلق به چه کسی است در کنار مجموعه دیگری از بقایای مذهبی خریداری کرد. بعد از آن بود که به همراه دخترش و پس از مطالعه در باره اندام های مفقود گالیله با موزه تماس گرفت و از آنها خواست به بررسی آنها بپردازد و اینگونه بود که موزه اصالت این اندام ها را تایید کرد و انگشت و دندان گالیله دوباره پیدا شد.
منبع اخبار:
مهر/خبرآنلاین/جام جم
تنظیم برای تبیان:
م.ح.اربابی فر
تصویر جدید از تولد ستاره ها در مرکز یک توده کیهانی
تلسکوپ اروپایی ESO در شیلی با کاوش در مرکز یک توده کیهانی تصاویری تهیه کرد که جزئیات یک فرایند فیزیکی را که منجر به تشکیل ستاره ها و منظومه های جدید سیاره ای می شود نشان می دهد.
به گزارش خبرگزاری مهر، این توده کیهانی که RCW 38 نام دارد در صورت فلکی بادبان در فاصله 5 هزار و 500 سال نوری از زمین قرار دارد.
اکنون تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) در شیلی تصاویر واضحی را از مرکز این توده کیهانی تهیه کرده است که جزئیات تولد ستاره های جدید و تشکیل منظومه های سیاره ای اطراف این ستاره ها را نشان می دهد.
این خانواده از ستاره ها در این خوشه تشکیل می شوند و اطراف این خوشه را توده ای از گرد و غبار پوشانده است.
براساس گزارش Scientific American، ستاره شناسانی که با استفاده از تکنیک ویژه "اپتیک انطباقی" موفق شدند این تصاویر واضحی را تهیه کنند در این خصوص اظهار داشتند: "با نگاه به خوشه های ستاره ای مثل RCW 38 می توانیم درباره منشای منظومه شمسی و سایر منظومه های سیاره ای به نتایج جدیدی دست یابیم."
