غروب
پر شدم از غروبی دلگیر،چه پریشانم و چه تاریک!انقدر که
آینه ها با من قهرندو خورشید از من رو بر نمی گرداند.من از تو دورشدم
از رازقی و رازیانه و کلبه سپید آرزو ها یم میان انبو هی از شب بوسه هاست.
دلگیر تر از همیشه ام و فانوس های آویزان پشت
در را دستمال نمی کشم.حال دیگر صنو بر های این طرف خیابان
سبز نیستند و به پاییز سلام گفته اند. حرفهایم را از یاد می برمفشاید
هنوز دیر نشده ف اشک هایم را پنهان می کنم،صنو بر ها با ید سبز باشند!
فان پاتوق
نویسنده : حسین شورگشتی ; ساعت ٢:٠٤ ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸۸/۸/۱۳
نظرات ()
