امتحان 20مرحله ای رسول خدا
امتحان 20مرحله ای رسول خدا
در قرآن می خوانیم:
وَ اِذِابْتَلى اَبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَاَتَمَّهُنَّ قالَ اِنّى جاعِلُکَ لِلنّاس ِاِمامَاً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتى قالَ لایَنالُ عَهْدِى الظّالِمینَ.
و [بیاد آورید] هنگامى که ابراهیم را پروردگارش با کلماتى بیازمود، و او همه را [بشایستگى ] انجام داد؛ [آنگاه خدا به او] فرمود: «من تو را پیشواى مردم قرار دادم.» [ابراهیم ]گفت: «از نسل من [نیز]؟» فرمود: پیمان من به ستمکاران نخواهد رسید.» (بقره/124)
مرحوم صدوق پیرامون آیه یاد شده مى فرماید:
آزمون بر دو نوع است:
نوع نخست، آزمونى است که به منظور کشف حقیقت و پى بردن به فرجام کار انجام مى شود؛ زیرا امتحان کننده از حقیقت کار و فرجام آن بى خبر است. چنین آزمونى ازجانب خدا غیرممکن است، چرا که او آگاه به نهانها و داناى به فرجام کارهاست و تمامى موضوعات و پوشیده ها براى او روشن و عیان است.
نوع دوّم، آزمونى است که به منظور بروز استعدادها و تواناییها براى افراد و جامعه ها پیش مى آید تا بدینوسیله حقایق انسانها مشخّص شود؛ آنگاه کسانى که دربرابر این رویدادها که براى آزمودن انسانها رخ مى دهد، پایدارى ورزند و به وظیفه خود آنگونه که شایسته است، عمل کنند، به کمال بال مى گشایند و درخور پاداش مى شوند و برازندگى اوج گرفتن به مقام بالاتر و کمال والاتر را مى یابند، و کار سترگ آنها نیز سرمشق عصرها و نسلها مى شود.
با این بیان، حوادث روزگار که بر اساس سنّت الهى براى آزمودن آدمیان اتّفاق مى افتد، در همانحال که سنگ محک است، نردبان رشد و ترقّى نیز هست. و خدا ابراهیم خلیل (ع) را به همین طریق آزمود؛ حوادثى سخت و تکان دهنده براى آن مرد بزرگ پیش آورد تا شخصیت او در کوره حوادث آبدیده و صیقلى شود. او نیز در طوفان حوادث، در کمال پایمردى و شجاعت و در اوج تدبیر و شکیبایى به وظیفه بزرگ خود عمل کرد. و آنگاه بود که زیبندگى خویش را براى امامت راستین عصرها و نسلها روشن ساخت.
شرح آزمون ابراهیم(ع)
مرحوم صدوق پس از بیان دو نکته اى که گذشت، مى افزاید: کلماتى که ابراهیم(ع) با آنها آزموده شد، عبارتند از:
1. یقین: قرآن شریف در این مورد مى فرماید:
«وَ کَذلِکَ نُرى اِبْراهیمَ مَلَکُوتَ السَّماواتِ وَالْاَرْض ِ وَ لِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنینَ.»(انعام/75)
و اینگونه ملکوت آسمانها و زمین را به ابراهیم نمایاندیم تا ازجمله یقین آورندگان باشد.
2. توحید گرایى: ابراهیم (ع) در شناخت آفریدگار هستى، به اوج توحیدگرایى و یکتاپرستى بال گشود؛ خداى را آنگونه که زیبنده است، شناخت و با نگرش به خورشید و ماه و ستارگان، دربرابر شرک گرایان ایستاد و نداى توحید را طنین افکن ساخت.
3. شجاعت: او در راه توحید و تقوا، شجاعتى وصف ناپذیر از خود نشان داد. قرآن در این مورد، کار سترگ او را ترسیم مى کند که دربرابر هزاران دشمن حق ستیز و گمراه، از خود به نمایش نهاد و بتخانه و بتهاى آنان را درهم کوبید: «فَجَعَلَهُمْ جُذاذَاً اِلّا کَبیرَاً لَهُمْ ...»(انبیاء/58).
4. بردبارى: او قهرمان بردبارى و حلم بود و این حقیقت را در کوره حوادث به نمایش نهاد. قرآن درمورد این ویژگى ابراهیم (ع) مى فرماید: «اِنَّ اِبْراهیمَ لَحَلیمٌ اَوّاهٌ مُنیبٌ.»(هود/75)
براستى که ابراهیم، بردبار و نرمدل و بازگشت کننده به سوى خدا بود.
5. سخاوت: ابراهیم(ع) سمبل این ویژگى اخلاقى و انسانى بود. قرآن در ترسیم این وصف بزرگ او مى فرماید:
«هَلْ اَتاکَ حَدیثُ ضَیْفِ اِبْراهیمَ الْمُکْرَمینَ.»(ذاریات/24)
آیا گزارش مهمانان ارجمند ابراهیم به تو رسیده است؟
6. بریدن و گسستن از گمراهان: او براى پیشبرد آرمان توحیدى خویش، با صلابت و شهامت، از گمراهان و جامعه سرگردانى که در وادى ضلالت غوطه ور بودند، برید؛ پیوند خویش را با آنان گسست و از یار و نزدیک و خویشاوند و فامیل خود براى خدا چشم پوشید. قرآن در این مورد مى فرماید:
«وَاَعْتَزِ لَکُمْ وَ ماتَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ اَدْعُوا رَبّى ...»(مریم/48)
و از شما و از آنچه غیر خدا مى خوانید، کناره مى گیرم و پروردگارم را مى خوانم ...
7. فراخوان به سوى ارزشها: او قهرمان امر به معروف و نهى از منکر بود و این نیز وسیله دیگر آزمایش آن حضرت بود. قرآن سخن او را اینگونه ترسیم مى کند:
«یا اَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ ما لا یَسْمَعُ وَ لا یُبْصِرُ ...؟»(مریم/42)
پدرجان! چرا چیزى را مى پرستى که نمى شنود و نمى بیند ...؟!
8. بدى را با نیکى پاداش دادن: او بزرگمردى بود که بدى و نادانى نادان را نه تنها مى بخشید و از آنها مى گذشت، بلکه با نیکى و خوبى به کیفر آنان برمى خاست؛ تا بدینوسیله آنان را بسازد. براى نمونه، وقتى پدرش با تندى و سرسختى به او گفت که «اگر از دعوت توحیدیت دست برندارى، ترا سنگسار خواهم کرد و برو از من دور شو!»، او با نرمش قهرمانانه اى، خشم او را با نیکى پاسخ داد و گفت:
سَلامٌ عَلَیْکَ سَاَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبّى اِنَّهُ کانَ بى حَفِیّاً.»(مریم/47)
درود بر تو باد. من بزودى از پروردگارم براى تو آمرزش خواهم خواست؛ چرا که او نسبت به من بسیار مهربان است.
9. توکّل به خدا: یکى از ویژگیهاى ابراهیم(ع)، توکّل به خدا و اعتماد به او بود؛ و این خصوصیت نیز یکى از وسایل آزمونش شد. قرآن این ویژگى را با عباراتى از زبان او بدینصورت ترسیم مى کند:
«اَلَّذى خَلَقْنى فَهُوَ یَهْدینِ وَالَّذى هُوَ یُطْعِمُنى وَ یَسْقینِ وَ اِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفینِ.»(شعرا/80-78)
اوست که مرا آفرید، سپس راه نمود؛ اوست که به من غذا مى خوراند و سیرابم مى سازد و هنگامى که بیمار شوم، شفایم مى بخشد.
10. ایستادگى تا پاى جان: از دیگر وسایل آزمون ابراهیم (ع) این بود که در راه دعوت توحیدى خویش، تا پاى جان و
افکنده شدن در دریاى آتش، پایمردى و فداکارى کرد، و از ترفندها و تهدیدها و شرارتهاى شرک گرایان نهراسید.
11. قربانى کردن فرزند: ابراهیم(ع) درمورد فرزند برومندش اسماعیل نیز مورد آزمون قرار گرفت. به بیان قرآن شریف، در یک رؤیاى رحمانى به او پیام رسید که باید فرزندش را در راه دوست قربانى کند؛ و او درنگ نکرد.
12. ازطریق خاندان: ابراهیم (ع) درمورد همسر و خاندان خویش نیز ازطرف پروردگار مورد آزمون قرار گرفت و درپرتو ایمان ژرف و پایمردى و سختکوشى اش، خدا او را یارى فرمود.
13. شکیبایى در محیط خانواده: او در محیط خانه و خانواده با مشکلاتى ازجمله بداخلاقى و تندى همسرش ساره روبرو شد؛ امّا همه مشکلات را با اخلاق پسندیده و بردبارى خود آسان ساخت و از سر راه برداشت و نیک امتحان داد.
14. فروتنى دربرابر خدا: ابراهیم (ع) با آن همه عبادت و کارهاى شایسته اى که در زندگى پرافتخار خود انجام داد، باز هم کارهایش را دربرابر خدا و عبادت او ناچیز مى شمرد و نیایشگرانه مى گفت:
«وَلا تُخْزِنى یَوْمَ یُبْعَثُونَ.»(شعراء/87)
و روزى که مردم برانگیخته مى شوند، مرا رسوا مساز.
و ابراهیم و یعقوب پسران خویش را به همان [آیین یکتاپرستى ] توصیه کردند [و گفتند: ]اى پسران من! خداوند این دین را براى شما برگزید؛ از این رو نباید جز مسلمان بمیرید...
15. موقعیت والا: ابراهیم(ع) مقام والا و موقعیت پرفرازى داشت و همین امتیاز نیز وسیله دیگر آزمون او در زندگى اش محسوب مى شد. قرآن درمورد موقعیت ممتاز او مى فرماید:
«ما کانَ اِبْراهیمُ یَهُودِیَّاً وَ لا نَصْرانِیَّاً وَلکِنْ کانَ حَنیفَاً مُسْلِمَاً ...»(آل عمران/67)
ابراهیم نه یهودى بود و نه نصرانى؛ بلکه حقگرا و فرمانبردار خدا بود...
16. عبادت کامل و جامع ابراهیم (ع): او دربرابر خدا عبادتى جامع و کامل داشت و خداى را در همه میدانها خالصانه مى پرستید. قرآن منطق او را در این مورد اینگونه ترسیم مى کند:
«... اِنَّ صَلوتى وَ نُسُکى وَ مَحْیاىَ وَ مَماتى لِلَّهِ رَبِ الْعالَمینَ.»(انعام/162)
درحقیقت نماز و دیگر عبادتها و زندگى و مرگ من، همه و همه براى خدا، پروردگار جهانیان، است.
17. پذیرفته شدن دعاى او: ابراهیم (ع) مقام و موقعیت والایى در بارگاه خدا داشت و دعاها و خواسته هایش پذیرفته مى شد. براى نمونه، وقتى دست نیایش به درگاه خدا برد و گفت:
«... رَبِّ اَرِنى کَیْفَ تُحْیِى الْمَوْتى ...»(بقره/260)
پروردگارا! به من نشان بده که چگونه مردگان را زنده مى کنى...
خدا خواسته اش را برآورد.
18. برگزیده بارگاه خدا: ابراهیم (ع) بخاطر اندیشه پویا و عقیده توحیدگرایانه و عملکرد شایسته و ویژگیهاى انسانى و
اخلاقى خود، ازجانب خدا بعنوان بنده برگزیده اش معرفى شد، و در آخرت نیز در صف شایستگان قرار گرفت. این حقیقت در قرآن شریف به اینصورت آمده است که:
« ... وَ لَقَدِاصْطَفَیْناهُ فِى الدُّنْیا وَ اِنَّهُ فِى الْآخِرَةِ لَمِنَ الصّالِحینَ.»(بقره/130)
... و ما ابراهیم را در دنیا به شرف رسالت برگزیدیم و البتّه در آخرت هم از شایستگان است.
19. مقتداى پیامبران: ابراهیم (ع) به مقامى از دانش و عمل و ایمان و تقوا اوج گرفت که مقتداى پیامبران پس از خویش شد. این واقعیت را مى توان از آیه شریفه زیر دریافت کرد:
«وَ وَصّى بِها اِبْراهیمُ بَنیهِ وَ یَعْقُوبُ یابَنِىَّ اِنَ اللَّهَ اصْطَفى لَکُمُ الدّینَ فَلاتَمُوتُنَّ اِلّا وَ اَنْتُمْ مُسْلِمُونَ.»(بقره/132)
و ابراهیم و یعقوب پسران خویش را به همان [آیین یکتاپرستى ] توصیه کردند [و گفتند: ]اى پسران من! خداوند این دین را براى شما برگزید؛ از این رو نباید جز مسلمان بمیرید...
همچنین این آیه شریفه که:
«ثُمَّ اَوْحَیْنا اِلَیْکَ اَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ اِبْراهیمَ حَنیفَاً ...»(نحل/123)
آنگاه به تو وحى کردیم که از آیین ابراهیم حقگرا پیروى کن ...
20. نخستین شخصیت: ابراهیم (ع) در همه کارهاى شایسته، پیشاهنگ و پیشگام بود. سعید بن مسیّب مى گوید: ابراهیم (ع) نخستین شخصیتى بود که بشایستگى مهماندارى کرد؛ اوّلین کسى بود که سنّت ختنه کردن را به انجام رساند؛ شارب خود را چید و و موى سپید را بر محاسن خود نگریست و از خدا پرسید که «بار پروردگارا! این نشان چیست؟» پیام آمد که «این نشان وقار است». گفت: «پروردگارا! بر وقار من بیفزاى».
افزون بر آنچه آمد، ابراهیم (ع) نخستین کسى است که در راه خدا به کارزار پرداخت؛ خمس دارایى خویش را داد؛ پرچم برافراشت و کفن پوشیدن را به دیگران آموخت.
«فاتمّهنّ قال انّى جاعلک للنّاس اماماً»
پس او همه را بشایستگى انجام داد؛ آنگاه خدا به او فرمود: اینک تو را به امامت و پیشوایى مردم برگزیدم
درباره ضمیر فاعل در «اتمّهنّ»، بعضى گفته اند به ابراهیم(ع) برمى گردد، و برخى دیگر معتقدند به خدا برمى گردد.
جهرمی زاده_دین و اندیشه تبیان
تلخیصی از ترجمه تفسیر مجمع البیان، مرحوم طبرسی، مجلد یکم
نظرات ()
اجبار به حضور کاملا عریان دختر ها در جلسه امتحان بخاطر تقلب+عکس
اجبار به حضور کاملا عریان دختر ها در جلسه امتحان بخاطر تقلب+عکس نمونه ای از جدیدترین رفتار غیر اخلاقی و حیوانی که این بار در کشور ژاپن رخ داده، اجبار دانش آموزان دختر به حضور کاملا عریان در جلسه امتحان است که… انحطاط فرهنگی و اخلاقی در کشورهای غیر اسلامی به قدری عمیق شده که گاهی شنیدن بدترین و عجیب ترین اخبار غیر اخلاقی و حیوان صفتانه هم تعجب برانگیز به نظر نمی رسد. نمونه ای از جدیدترین رفتار غیر اخلاقی و حیوانی که این بار در کشور ژاپن رخ داده، اجبار دانش آموزان دختر به حضور کاملا عریان در جلسه امتحان است که به بهانه جلوگیری از تقلب در امتحان صورت گرفت. شاید بتوان این نتیجه را گرفت که نبود دین که انسان را به رفتارهای غیر اخلاقی می کشاند، انسان را به یک حیوان یا فرد کاملا احمق تبدیل می کند، که نمونه عینی این مسأله را در اینجا مشاهده می کنیم. گردآوری :نیک صالحی
